Ο Χειρουργός Οδοντίατρος Ιωάννης Τσεβάς απαντά στο ερωτηματολόγιο του Δέκατου Τέταρτου.

1️⃣Μπορείτε να μου αναφέρετε μια συγκεκριμένη σκηνή παραδείσιας ευτυχίας που αποτελεί πολύ ισχυρή ανάμνηση από την παιδική σας ηλικία;

Ι.Τ: Μέχρι την ηλικία των 6 ετών μου, ζούσε η προγιαγιά μου, Ευρώπη Καριπίδου, η οποία έμενε μαζί μας στην Νέα Σμύρνη. Κάθε μέρα σκυφτή, έπαιρνε μία πάνινη καρέκλα, που τώρα ονομάζουμε του "σκηνοθέτη", και έβγαινε στο πεζοδρόμιο, και καθόταν να περάσει την ώρα της κοιτώντας και αναπολώντας. Ήταν πολύ ήσυχος ο δρόμος μας τότε με τα μονόροφα και διώροφα σπίτια. Η προγιαγιά μου, όπως πολλοί Πόντιοι, πέρασε πολλά άλλα ήταν μια δύναμικη γυναίκα και τα ξεπέρασε. Εγώ πολύ μικρός, πολύ γλυκούτσικος, έβγαινα και έτρεχα γύρω της. Όταν απομακρυνόμουν μου έλεγε στα ποντιακά: "Γιάννιτσιμ, έλα α δίγω σε καραμελόπα" θα σου δώσω καραμέλες, έλα Γιάννη μου. Η προγιαγιά μου έφυγε ενόσω ήμουν πολύ μικρός, αλλά την θυμάμαι πάντα με πολλή συγκίνηση και απέραντη αγάπη. Όσα έμαθα για αυτήν αργότερα, με έκαναν να την θαυμάσω.

2️⃣Ποιό γεγονός σας έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με την σκληρότητα του κόσμου;

Ι.Τ: Πάλι για τους προγόνους μου. Ένα χρόνο πριν πεθάνει η προγιαγιά μου, πέθανε ο παππούς μου, από την μεριά του πατέρα μου τώρα. Τον κήδεψαν, αλλά εγώ πήγα μόνο στο μνημόσυνο του, το οποίο έγινε στα Καλύβια. Ήμουν πέντε χρόνων, και όταν τελείωσε η διαδικασία, βγήκα από την εκκλησία. Μπροστά από την εκκλησία ήταν η πλατεία με χώμα κάτω. Είχαν βάλει τη μια δίπλα στην άλλη, καρέκλες ταβέρνας ξύλινες, με ψάθινο το κάθισμα, όπου κάθονταν μαυροφορεμένες γυναίκες, η μια δίπλα στην άλλη σε μια μακριά σειρά. Η σειρά στα παιδικά μου μάτια φαινόταν πολύ μακριά, οι γυναίκες με τα μαύρα τσεμπέρια και ρούχα πάρα πολλές. Φαίνεται πλησίασα και η πρώτη με ρώτησε: "εσύ του Τάσου είσαι;" "ναι" ψέλισσα και με φίλησε σταυρωτά, πολύ σφιχτά. Το  ίδιο έγινε με την επόμενη και την επόμενη και ούτω καθεξής. Η σκληρότητα του κόσμου για μένα ήταν μία ατέλειωτη σειρά από τσεμπεροφόρες, μαυροντυμένες, αξύριστες, αρβανίτισσες θειάδες, που με φίλησαν όλες με τη σειρά. Στα όνειρα μου επί πολλά χρόνια στην παιδική μου ηλικία, ξυπνούσα από τον εφιάλτη μιας σειράς γυναικών, που ήταν σαν γενειοφόροι αντάρτες στα βουνά, που με φιλούσαν περιπαθώς, με αποτέλεσμα τα μάγουλα μου να καίνε σαν φωτιά.

3️⃣Πότε και πως αποφασίσατε αυτό που ακολουθήσατε για την υπόλοιπη ζωή σας;

Ι.Τ: Ήμουν στο γυμνάσιο και σκέφτηκα να γίνω οδοντίατρος γιατί ήμουν καλός με τα χέρια. Μου άρεσε βέβαια η ιατρική ιδέα, να γιατρεύω ανθρώπους.

4️⃣Ποιά ήταν εκείνα τα κριτήρια που σας έκαναν να επιλέξετε τον άνθρωπο της ζωής σας;

Ι.Τ: Α, αυτό ήταν love at first sight, αγάπη με την πρώτη ματιά. Είδα την μέλλουσα γυναίκα μου στη Βοστώνη, όπου είχα πάει για μια κλινική. Την τελευταία ημέρα. Ήταν ένα πολύ ήσυχο κορίτσι, αλλά μου άρεσε η απλότητα, η απόλυτη ειλικρίνεια και η ευγένεια της, και βέβαια η ομορφιά της. Την τρίτη φορά που την είδα στην Ελλάδα, την ζήτησα σε γάμο, σαν τον παλιό καιρό. 

5️⃣Τι πιστεύετε για τον θεσμό της οικογένειας;

Ι.Τ: Είναι μια πολύ περίεργη υπόθεση ο γάμος και η οικογένεια.  Βάζεις τον εαυτό σου να μείνει με έναν ξένο άνθρωπο για όλη τη ζωή. Πολλοί άνθρωποι που παντρεύονται, δεν θα έπρεπε να παντρευτούν και πολλοί που κάνουν παιδιά, δεν έπρεπε να κάνουν παιδιά. Αυτό δείχνει η κοινωνία γύρω μας. Αλλά είναι σοφά σχεδιασμένος από τον Θεό και καλύπτει πολλές καταστάσεις, κενά και παραμέτρους. Δυστυχώς στις μέρες μας διέρχεται μεγάλη κρίση η οικογένεια και δεν μπορώ να φανταστώ, που θα οδηγηθεί. Ο θεσμός είναι πολύ καλός, η συμβίωση και τα παιδιά είναι ένα αριστούργημα, η χαρά και η ομορφιά πρωσοποποιημένες, όταν όλα αυτά πάνε καλά. "Υιός σοφός ευφραίνει πατέρα, υιός δε άφρων είναι λύπη της μητρός αυτού" λέει το βιβλίο των Παροιμιών στην Παλαιά Διαθήκη, το ίδιο ισχύει για τις κόρες. 

6️⃣Ποιός είναι για εσάς ο μεγαλύτερος φόβος;

Ι.Τ: Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι να γίνω "άχθος αρούρης" δηλαδή βάρος στη γη, ένας άνθρωπος που δεν προσθέτει τίποτα θετικό σε αυτή την κοινωνία πάρα μόνο βάρος, ένας άνθρωπος που ζει μόνο για τον εαυτό του και την καλοπέραση του. 

7️⃣Τι ρόλο παίζει η φιλία στην ζωή σας;

Ι.Τ: Μεγάλο, πολύ μεγάλο. Χωρίς φιλία η ζωή είναι άνυδρη, στεγνή. Έχω ευλογηθεί με όχι πολλούς, αλλά πολύ καλούς, πραγματικούς φίλους. 

8️⃣Η τέχνη(Θέατρο, ζωγραφική, βιβλία, μουσική, κινηματογράφος, ποίηση...) είναι σημαντική στην καθημερινότητα σας;

Ι.Τ: Η τέχνη καταλαμβάνει μεγάλο τμήμα της καθημερινότητας μου. Έχω ασθενείς πολλούς καλλιτέχνες, που γεμίζουν τη ζωή μου με ομορφιά, με σοφές αναλύσεις έργων και ζωγράφων, βιβλιων και συγγραφέων. Είναι πολύ ενδιαφέρουσες οι αναλύσεις από επαγγελματίες κάθε είδους. Εγώ είμαι οδοντίατρος. Βλέπω ένα στόμα και βγάζω διάγνωση, βλέπω μια οδοντιατρική εργασία και αμέσως την αξιολογώ. Οι αληθινοί καλλιτέχνες και συγγραφείς έχουν μεγάλη δυνατότητα να "δουν ένα έργο, ένα κείμενο, μια μουσική, διαφορετικά από τον τρόπο που κρίνει το ευρύ κοινό. Αυτό πάντα με μαγεύει. Θα έλεγα ότι η ζωή μου φωτίστηκε με δύο πολύ σημαντικά ελληνικά πνευματικά κεφάλαια, από τα λίγα που έχουν απομείνει: Τους φίλους μου και πελάτες μου Αλέκο Φασιανό και Γιώργο Μανιώτη. Με συγκινεί το γεγονός ότι ο Φασιανός είναι ένας ζωγράφος, που με το έργο του ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, που ζωγράφισε ανατρέποντας όλα τα κατεστημένα, που κατά την γνώμη μου δεν μιμήθηκε κάποιον, έκανε το απόλυτα δικό του στύλ. Που τις αναμνήσεις του από την παιδική του ηλικία τις ανέλυσε και τις ζωγράφισε με μοναδικό τρόπο: τους ανθρώπους με τα φαρδιά παντελόνια, τα ποδήλατα, τα τσιγάρα, τα κόκκινα και τα μπλε δωμάτια. Που εξηγεί με λίγα λόγια την τέχνη και τα μυστικά της. Ο Μανιώτης κατά την άποψη μου, είναι ο σημαντικότερος εν ζωή συγγραφέας, του οποίου η διεισδυτική μάτια στην ελληνική μεταπολεμική κοινωνία κάποτε με συγκλονίζει. Εκτός αυτού είναι μέγας δάσκαλος, που ένα ένα τα κεφάλαια της λογοτεχνίας τα αναλύει με κυριολεκτικά μοναδικό τρόπο. Που πιάνει από την αρχαία τραγωδία μέχρι τον Σαίξπηρ και από τον Ίψεν μέχρι τον Πιραντέλλο και λέει, αναλύει, σημασίες απίστευτες, απίθανες. Την όπερα την έμαθα από μια παλιά σοπράνο της Σκάλας του Μιλάνου, την Φιορέλα Κάρμεν Φόρτι, άλλο παράθυρο και αυτό στην ζωή μου. Κάθε ένα ρόλο, κάθε μια μουσική φράση, την ανέλυε με λεπτομέρεια, γιατί ο ρόλος αυτός εκφράζεται έτσι, γιατί υπάρχει εδώ το -ι- και εκεί το -α-. Γιατί η φωνή αυτή είναι σωστή καλά καθισμένη και εκείνη λάθος.

9️⃣Έχετε πραγματοποιήσει τα περισσότερα από τα όνειρα σας;

Ι.Τ: Πραγματοποίηση ονείρων. Τα όνειρα υλοποιούνται;

1️⃣0️⃣Πώς αξιοποιείτε τον ελεύθερο χρόνο σας, αν υπάρχει;

Ι.Τ: Δεν έχω λεπτό χρόνου ελεύθερο. Όταν αποκτήσω θα είμαι σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου υποθέτω. Η εργασία, η οικογένεια, ένα διδακτορικό που γράφω, ένα αρχείο που  ίδρυσα κοκ με απασχολούν συνεχώς, ευτυχώς. 

1️⃣1️⃣Σας συγκινεί η φύση;

Ι.Τ: Πολύ, παρά πολύ. Το υπέροχο, λιτό, εναλλασσόμενο, ποικίλο, ελληνικό τοπίο με εντυπωσιάζει και με ξεκουράζει. 

1️⃣2️⃣Ποιά η σχέση σας με τον χρόνο;

Ι.Τ: Ο χρόνος και η χρονομέτρηση είναι μια καταπιεστική κατάσταση για τον δυτικό άνθρωπο, μια αδιάφορη υπόθεση για τον ανατολικό ή για τον αφρικανό, εκτός από εκείνους που πολεμάνε να μοιάσουν με τον δυτικό, προς μέγιστη καταστροφή τους. "Οι αφρικανοί δεν έχουν ρολόγια και οι ευρωπαίοι δεν έχουν χρόνο" λέει κάποια παροιμία. Οι κάτοικοι της Ικαρίας έχουν μια απολύτως πλατωνική σχέση με τον χρόνο, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα δύο τρία μέρη στην υφήλιο, όπου οι κάτοικοι ζουν πολύ και καλά, με ποιότητα ζωής. Προσπαθώ να το φιλοσοφήσω όσο μπορώ, αυτή είναι η σχέση μου με τον χρόνο.

1️⃣3️⃣Τι ήταν αυτό που πολεμήσατε περισσότερο κατά την διάρκεια της ζωής σας για να κατορθωσετε να φτάσετε εδώ που είστε;

Ι.Τ: Συνήθως πολεμάμε με τον εαυτό μας και με τις αδυναμίες μας. Θα έλεγα ότι οι Έλληνες είμαστε ντροπαλοί άνθρωποι, τουλάχιστον αυτό ήταν κάτι που εγώ καταπολέμησα.

1️⃣4️⃣Αν ξανά αρχίζατε την ζωή σας θα ακολουθούσατε την ίδια πορεία;

Ι.Τ: Ναι, αλλά με διορθώσεις στα λάθη.

Ο Χειρουργός οδοντίατρος Ιωάννης Τσεβάς🎨Το πορτραίτο του από τον ζωγράφο Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλο.